„Tak więc stoją i nie wiedzą, którędy podejść.
— Zdaje mi się, że musi kto iść po Martę, — mówi Daniel, — ją zna najlepiej. — Marta jest to stara służąca Daniela.
Dobrze, ktoś udaje się po Martę. Ponieważ nikt inny nie wykazuje do tego ochoty, i wszyscy tłumaczą się tem, że nie znają drogi, idzie znów panna dEspard, zawiesza tylko swój kapelusz na drzewie i zstępuje z góry. Tak uczyniła panna dEspard. Podczas gdy inni stali, patrzyU się i mieb stracha.
Tymczasem odźwierny stoi i wynosi się potrosze nad Danielem, że i on nie umie dać rady bykowi. — Patrzajcie, i on też nie umie! —Ale wszyscy poznaliby się na odwadze odźwiernego, gdyby był i milczał; 142 spojrzawszy bezstronnie na sprawę, on to zresztą, a nie kto inny, sprowadził na nich to nieszczęście. Milczałbyś, odźwierny!
Bertelsen mówi — Stoję i myślę, czy nie mam pobiec do domu po pistolet i zastrzebć tę bestję.
— Tak, zrób to pan!—wykrzykuje dama, która wykręca rękawiczki i ręce.
Bertelsen rozgląda się za jakiemś bezpiecznem zejściem, ale jakoś go nie znajduje, przecie każdej chwib można się spotkać z tem wściekłem zwierzęciem. Panna Ellingsen ujmuje Bertelsena pod ramię i prosi go, by dał pokój, rychło przyjdzie, dzięki Bogu, Marta!“(8)