„Nie posłano mnie do Francji. Coś się widać „na górze" odmieniło. Wróciłem do swoich.
Brakuje kilku kolegów. Nie polecą do Polski. Oczywiście każdy z nas w każdej chwili może podjąć identyczną decyzję. Przełożeni zawsze ją respektują. Nikt nigdy nie pyta o powody rezygnacji. A bywają one różne. Jedni dochodzą do wniosku, że nie podołają trudom dalszego szkolenia. Drudzy wymagają, aby już tu, przed odlotem z Anglii, zaklepać im odpowiednie stanowisko w kraju. Inni mają jakieś psychiczne opory, czasem tuż przed zajęciem miejsca w samolocie. Są i tacy, których eliminują z przerzutu nieszczęśliwe wypadki w czasie szkolenia spadochronowego. O nich się, co prawda, głośno nie mówi, ale wiemy, że są, i to niekiedy bardzo poważne.
Żelatyna wybuchowa, plastyk, trotyl i inne materiały detonujące. Lonty zwykłe, wybuchowe, spłonki, detonatory. Zapalniki pułapkowe natychmiastowe, czasowe zegarowe i chemiczne. Te ostatnie ze względu na kształt nazywamy ołówkami. Wszystko to mamy niemal stale w rękach. Trzeba umieć wysadzać tory, pociągi, mosty i przeróżne obiekty o znaczeniu wojskowym. Nauczyć się obliczać niezbędną ilość materiału wybuchowego, wybrać moment odpalenia, a tym samym rodzaj zapalnika. Minować drogi i zakładać zmyślne pułapki. Szybko i dokładnie, ale z całą rozwagą, przestrzegając przy tym podstawowych kanonów bezpieczeństwa.“(2)