„Jadę na gapę. Do samego Dęblina sympatyczny młodzieniec wyjaśnia mi uporczywie, że sosny rosnące w pojedynkę są małe i rosochate, a w gromadzie wysmukłe i piękne. Tak jest i z ludźmi.. Płacę k"arę. Wysiadam w Irenie. Pędzę co sił w nogach do rynku, łapię autobus kursujący na trasie IrenaŁysobokiKockRadzyń. Zostawiamy domki przedmieścia, zielone pola, oddalone od szosy wsie i wjeżdżamy w cienisty las. Znów gładka przestrzeń, znów las i wysiadam w Przytocznie, we wsi położonej tuż przy szosie.
Do Stanisława trafiam bez pytań. Jego chałupa znajduje się dość blisko przystanku autobusowego. Furtka. Pies na łańcuchu. Na progu stara kobieta, matka Stanisława. Niestety, nie ma go w domu, wyszedł z panem inżynierem. Pan inżynier — to „Grzegorz", do którego przyjechałam. Przedstawiam się jako jego kuzynka. Zaproszona do izby uzbrajam się w cierpliwość, pan inżynier ma zaraz wrócić. Kobieta przynosi mleko i chleb, zostawia mnie samą. Słyszę jak nawołuje kury i prosięta, jak przekomarza się z psem, rozmawia z kimś w kuchni, potem zagląda, co robię. Jest gościnna i gadatliwa. Nie pytana opowiada o inżynierze, który żyje jak pustelnik, wieczorami gra na akordeonie. Ale to się rzadko zdarza. Pan inżynier przepada po nocach. W dzień pilnuje roboty przy szosie. Rok minęło w zimie, kiedy ciężko zachorował. Tak się przejął jakimś listem z Warszawy. Czy nie wiem, co to był za list Nie wiem. Nic nie wiem o panu inżynierze. Męczy mnie obecność kobiety, która do tego wszystkiego dodaje, że autobus, którym przyjechałam, to ostatni przedświąteczny i dopiero będę mogła stąd się wydostać za dwa dni. Przecie to Zielone Świątki. Autobusy nie jeżdżą teraz w żadne święta. Nie szkodzi. Wrócę piechotą. Wprawdzie do Ireny jest ponad 30 kilometrów, ale jak na moje nogi — niewiele. Znam dłuższe wędrówki.“(16)