„De Bock był czarującym człowiekiem. Dobrze wychowany, miał gładkie maniery i stale dochody. Wychowywał się w Anglii. Vincent poznał go u Goupila. De Bock był we wszystkim jego przeciwieństwem. Brał życie lekko, niczym się nie wzruszał, a jego sposób bycia cechowała subtelność. Usta miał tak małe, że linia ich nie wychodziła poza linię nosa.
— Może pan przyjdzie do mnie na herbatę — zaprosił Vincenta. — Chciałbym panu pokazać kilka ostatnich rzeczy. Pracuję z nowym zapałem, odkąd Tersteeg mnie sprzedaje. Pracownia de Bocka leżała na Willemspark, w ary
l Mowo tu o stowarzyszeniu malarzy w Hadze pod nazwą Pulehri Studio.
stokratycznej dzielnicy Hagi. Ściany miały obicia z aksamitu o stonowanej barwie, w każdym kącie stały otomany pełne ozdobnych poduszek. Były tu stoliki z przyborami do palenia, półki pełne książek i perskie dywany. Vincent na myśl o swej pracowni poczuł się jak pustelnik. De Bock nastawił samowar i posłał gospodynię po ciastka. Potem wyjął z szafy obraz i postawił na sztalugach.
— To moja ostatnia praca — rzekł. — Zapali pan może cygaro Niekiedy obraz na tym zyskuje — mówił tonem lekko żartobliwym.
Odkąd Tersteeg wystawiał jego prace, nabrał ogromnej pewności siebie. Był pewien, że obraz spodoba się Vincentowi. Wyjął długiego rosyjskiego papierosa, znany był z tych papierosów w całej Hadze, i zaczął obserwować wyraz twarzy Vincenta.“(5)