„— To była właśnie jego metoda! — zawołał Niemiec. — Ten szaleniec uważał, że uderzenie na pozycje dobrze bronione nie będzie oczekiwane i w tym upatrywał zaskoczenie. Doradzano mu przecież, żeby atakował w innych miejscach... Nie było to takie proste. Rosjanie mieli wówczas już wszędzie przewagę liczebną. W waszej literaturze mówi się stale o przewadze niemieckiej w broni pancernej, w lotnictwie, o silnej koncentracji dywizji występujących na froncie wschodnim. Proszę jednak nie zapominać, że latem 1943 roku nie było już tej przewagi. Jeżeli nawet przyjmiemy, że utrzymywaliśmy na Wschodzie około 240 do 270 dywizji, to wy przeciwstawiliście im 400 dywizji, kilkanaście korpusów kawalerii i setkę pułków pancernych. Setkę, panowie! To nie fraszka. Rosjanie zorganizowali szybkie związki pancerne oraz korpusy i brygady, podpatrzone — proszę się tylko nie gniewać — u Niemców. I — jeszcze raz proszę o wybaczenie, panie pułkowniku — nie oszczędzaliście żołnierzy...
— Ależ, panie majorze, to są argumenty sprzed 13 lat!
— Panowie oficerowie —wtrącił Anglik — proszę nie gorączkować się. Możemy naprawdę z zimną krwią mówić o tych przebrzmiałych już sprawach. Może ja spróbuję odpowiedzieć na poruszoną kwestię a więc dlaczego Hitler kazał uderzyć w sposób awanturniczy, rezygnując właściwie zupełnie z momentu zaskoczenia“(14)