„— Ależ tak, książę, starzeję się...
— Hrabina wie, Najjaśniejszy Panie, że nie znajdzie dla siebie lepszego towarzysza i to ją właśnie doprowadza do szalu.
— Dalibóg, nie wiem, jak ty to robisz, książę, że wodzisz za nos wszystkie kobiety, jakbyś miał dwadzieścia lat... Tak, kobieta nie może kochać mężczyzny w moich latach, może tylko z różnych względów na niego liczyć.
Marszalek roześmiał się.
— Jeżeli Wasza Królewska Mość myśli, że hrabina znalazła rozrywkę, to tym lepiej — powiedział. — My także możemy się rozerwać.
Król wstał z lekka podekscytowany i spytał
— Kto tam jeszcze został na sali
—Służba, Najjaśniejszy Panie. Król zamyślił się na moment.
— A ty, książę, nie wziąłeś... kogo z sobą
— Wziąłem. Jest ze mną Rafte. Co mu rozkazać
— Każ mu się dowiedzieć, czy pani Dubarry rzeczywiście pojechała do Luciennes.
— Ba! Gdzieżby miała jechać
— Kto wie... Ona z zazdrości traci rozum.
— A czy to nie przypadkiem Wasza Królewska Mość zazdrości — ośmielił się zauważyć marszałek.
—Ja — zdziwił się z wymuszonym uśmiechem król. Richelieu nie myślał tak naprawdę, raczej przypuszczał,
ie król chciał wiedzieć, czy hrabina znajduje się w Luciennes, aby mieć pewność, że nie powróci do Trianon.“(9)