„— A ja przyjmuję, że i to jest możliwe! Wobec tego niech pan będzie łaskaw wskazać mi jakikolwiek dokument tego drugiego rządu, tego, co to chce Polskę sprzedać na zachód, który by zawierał taki bogaty program politycznospołeczny czy gospodarczy! Dobra! Połowę tego programu!
Waszkiewicz przyjrzał się uważnie swojemu rozmówcy, aby sprawdzić skuteczność argumentów i nagle zrozumiał, że wszystko, co tti zostało powiedziane, trafiło w próżnię. Obejrzał się bezradnie wokoło, namacał kieszenie spodni gestem roztargnienia i rzekł cicho
— Masę czasu zabrałem państwu niepotrzebnie. Czas spać. Najmocniej przepraszam.
Pan Bachra wziął ze stołu lampę naftową i poszedł pierwszy. W wąskim korytarzyku zatrzymał się nagle. Uniósł lekko lampę, jakby chciał lepiej oświetlić twarz rozmówcy.
— Nie warto przejmować się tak bardzo, panie kapitanie — powiedział. — Jeżeli sprawa jest naprawdę ważna i wielka, to nasze siły są zbyt nikłe, żebyśmy mogli coś zdziałać. Jeżeli drobna — szkoda zdrowia 1 nerwów.
W migotliwym świetle lampy twarz Bachry wyglądała staro i mdło, można było uchwycić w niej wyraz bezradności i zmęczenia, na pewno nie złej woli. Waszkiewicz uśmiechnął się tylko.“(11)